• CNTko Batzorde Konfederalak berehalako erantzuna eskatu du Ceutako mugan gertatutakoaren harira, giza eskubideen urraketak eta gardentasun falta salatuz.
  • Erakunde anarkosindikalistak erantzukizun politikoak eta egoera honi amaiera emateko neurri zehatzak exijitzen ditu.

CNTk Ceutako mugan gertatutako ia ehun heriotzak argitzea eta atxilotutako pertsona guztiak askatzea eskatzen du, gertatutakoari buruzko informazio-gardentasun osoarekin batera. Era berean, Marokoko espetxeetan dauden preso politiko guztiak askatzeko, Mohamed VI.aren diktadurarekin amaitzeko eta Espainiako Gobernuak Marokoko erregimenari ematen dion babesari bukaera emateko eskatzen du. Komunikatuak, halaber, krisi politiko bakoitza gorroto-diskurtsoak zabaltzeko baliatzen dituzten talde parafaxisten debekua, pandemiaren aurretik irekita zeuden Ceuta eta Melillako muga-pasabideak berriz irekitzea eta Atzerritarren Legea indargabetzea aldarrikatzen ditu, migratzaileen eskubideen urraketa betikotzen duen eredua dela iritzita.

Jarraian, komunikatu osoa irakur daiteke.

Lehenik eta behin, elkartasuna adierazi nahi diegu hildako pertsona guztien senide eta lagunei, baita espetxeratutako pertsonen familiei ere.

Espainiako eta Marokoko estatuen arteko azken tentsioek Ceuta berriro ere gatazka baten erdigunean jarri dute; gatazka hori, beste behin ere, subiranotasun nazionalaren eta mugen kontrolaren auzi huts gisa aurkezten da. CNTren ustez, ordea, ikuspegi horrek benetako arazoa ezkutatzen du eta ondorioak pairatzen dituztenengandik aldentzen du arreta: langile klasetik. Bai mugaren alde batekoak, bai bestekoak.

Espainiako eta Marokoko gobernuek muga negoziazio politikorako tresna gisa erabiltzen dute. Marokoko estatuak migrazio-fluxuen kontrola presio diplomatikorako elementu gisa baliatzen du; Espainiako estatuak, berriz, mugen militarizazioa indartuz eta migrazio-politikak gogortuz erantzuten du, horrela heriotzak eragiten dituen muga-politika hori «azpikontratatuz» eta Mohamed VI.aren diktadurari kontzesioak eginez.

Kontzesio horien artean dago haren erregimen diktatoriala legitimatzea; ehunka preso politiko dituen erregimena, nazioarteko zuzenbidea etengabe urratzen duena, Mendebaldeko Sahararen okupazio militarra baliozkotuz eta giza eskubideen urraketa etengabeak eraginez. Estatuen arteko liskar horren erdian, milaka langile daude migraziora behartuta errepresio politikoagatik, pobreziagatik, prekaritateagatik, aukerarik ezagatik edo eredu ekonomiko sakonki desorekatu baten ondorioengatik. Desberdintasun hori da, hain zuzen ere, mugak sortzen dituena. Desberdintasunik gabe, ez dago «mugarik».

Egoera hori eskuin muturrak baliatzen du, migratzaileak arazo sozialen errudun gisa seinalatzeko. Migratzaileen etorrera nazioarteko gatazka bihurtzea kapitalaren eta hura kudeatzen duten gobernuen erabaki politikoa da.

Zentzu horretan, egitatezko aliantza argia dago eskuin mutur xenofoboaren -kapitalisten interesak defendatu eta migratzaileak seinalatzen dituenaren- eta Marokoko erregearen diktaduraren artean; azken horrek, agerian geratu denez, bere herriari axola gutxi dio. Ez da kasualitatea duela egun gutxi diktadoreak eraiki nahi duen autobide bati «Donald Trump» izena jarri izana Mendebaldeko Sahara okupatuan. Gogora dezagun, gainera, okupazio hori Israelgo estatuak Marokori ematen dion laguntza militarrari esker mantentzen dela.

Klase menderatzaileak nahita erabiltzen du baliabide publikoen eskasia planifikatua langileak elkarren aurka jartzeko. Zerbitzu publikoak pribatizatzen diren bitartean, inbertsio soziala mugatzen da, diru hori gastu militarrera bideratzen da, eta etekin pribatuen metaketa sustatzen da; aldi berean, arazoaren jatorria bizimodu hobe baten bila iristen diren pertsonak direla sinestarazten zaio jendeari. Horrela, benetan aberastasuna metatzen dutenen eta erabaki ekonomikoak hartzen dituztenen erantzukizuna ezkutatzen da.

Migratzaileak ez dira gure etsaiak. Ezta Marokoko langileak ere; haien esplotazioak Espainiako Estatuan lan egiten dugunok pairatzen dugun logika berari erantzuten dio. Langileen arteko lehia ez du migrazioak sortzen, baizik eta eskubiderik gabeko eta erraz ustiatzeko moduko lan-esku prekarioa behar duen sistema ekonomiko batek, langile klase osoaren lan-baldintzak okertzeko. Zentzu horretan, bizi-baldintzak hobetzen dituzten, eskubideak aitortzen dituzten eta eskuin muturrak hainbeste bilatzen duen langileen arteko lehia saihesten duten erregularizazio masiboen alde gaude.

Erakunde anarkosindikalista garen aldetik, Espainiako zein Marokoko nazionalismoa baztertzen dugu. Estatu bakar batek ere ez ditu langile klasearen interesak ordezkatzen. Mugak interes geopolitiko edo ekonomikoak defendatzeko erabiltzen dituztenen aurrean, gure lanetik bizi garenon arteko nazioarteko elkartasuna aldarrikatzen dugu.

Erantzuna ezin da izan mugak ixtea, militarizazioa edo herrien arteko liskarra. Ezta zerbitzu publikoak nahita azpifinantzatuta mantentzea ere, Trumpen politikei men eginez gastu militarra handitzen den bitartean eta gutxiengo baten aberastasuna areagotzen den bitartean. Gehiengo sozialaren aldeko irtenbide bakarra aberastasuna sozializatzea, pertsona guztientzako behar adinako zerbitzu publikoak bermatzea eta langile klasearen antolakuntza indartzea da, jatorria edo nazionalitatea edozein dela ere.

CNTn uste dugu migratzeko eskubidea uko egin ezin zaion eskubidea dela: Nazio Batuen Erakundeak jazarpen politikotik ihesi asiloa bilatzeko eskubidea aitortzen du. Guk, horrez gain, miseriatik ihes egiteko, bizi-baldintzak hobetzeko edo, besterik gabe, leku eta kultura berriak ezagutzeko plazer hutsagatik migratzeko eskubidea ere ukaezina dela defendatzen dugu. Zentzu horretan, Finlandiako pertsona batek ez luke munduan libre mugitzeko eskubide handiagorik izan behar Senegalgo, Kolonbiako, Espainiako edo Marokoko beste edozein pertsonak baino.

Mugen deuseztapena defendatzen dugu; izan ere, Europako herritarren artean dagoen bezala, askatasunez mugitzeko aukera mundu osoan bermatu beharko litzateke. Era berean, desberdintasun handirik ez duten estatuen artean gertatzen den bezala, hala nola Espainiaren eta Portugalen artean.

Ildo horretan, Ceutan gertatutakoa Mohamed VI.aren diktaduratik ihes egiteko exodo masiboa izan da, Berlingo Harresiaren erorketak eragin zuen ihesaldiaren parekoa. Ukrainako herritarrek bezala, Marokoko herritarrek ere AEBek, Israelek eta, Pedro Sánchezek behin eta berriz azpimarratzen duen bezala, Espainiako Gobernuak babesten duten diktadura batetik ihes egiteko eskubidea izan behar dute.

Baina migratu beharrik ez izateko eskubidea ere defendatzen dugu: inork ez luke bere herrialdea utzi behar errepresio politikoagatik edo miseriagatik. Esanguratsua da milaka pertsonaren ihesaldia erregea Tetuango jauregian «Tronuaren Jaia» ospatzen ari zen bitartean gertatu izana, monarkia absolutua goresten zuen une berean, dozenaka pertsona ito ziren lekutik kilometro gutxira.

Marokoko kartzeletan ehunka preso politiko daude, besteak beste Hirakeko kideak, hala nola Nasser Zefzafi, ospitale publikoak eta giza eskubideak eskatzeagatik hogei urteko kartzela-zigorra ezarria duena. Ihesaldi masibo hori ez zen gertatuko Mohamed VI.ak -Pedro Sánchezen babesarekin- osasun publikoaren alde edo oinarrizko eskubideen alde egiteagatik ehunka pertsona espetxeratu izan ez balitu. Oraindik ere ez da ezagutzen iazko udazkenean Marokon osasun publikoaren alde egindako protestetan atxilotutako ehunka pertsonaren nondik norakoa.

Horregatik, estatuen eta kapitalaren estrategiaren aurrean —gure nazionalitatearen, jatorriaren edo administrazio-egoeraren arabera zatitu nahi gaituen estrategia horren aurrean—, klase-sindikalismoaren egitekoa esplotazioa dagoen leku guztietan antolatzea da: lantokietan, auzoetan eta langile klaseak bizi eta borrokatzen duen espazio guztietan. CNTk berresten du hemen jaiotako nahiz munduko edozein lekutatik etorritako langile guztiak antolatzeko konpromisoa, itsasartearen bi aldeetako sindikatuen eta langile-erakundeen arteko elkartasuna sustatuz.

Zentzu horretan, bereziki Afrika iparraldeko herritarrei -mugaren bi aldeetan bizi direnei- dei egiten diegu CNTn parte har dezaten edo Nazioarteko Langileen Konfederazioaren (CIT) atalak sor ditzaten.

Europako muga-politika kriminalaren eta makhzenaren diktaduraren aurka dauden pertsona guztiei dei egiten diegu. Tetuango medinaren sarrerako plaza herriaren eskuetara itzuli behar da berriro, eta diktadoreak Nadorren eta Alhuzemasen dituen jauregiekin batera desjabetu egin behar dira herriaren mesedetan, kalean bizi diren haurrek janaria eta aterpea izan ditzaten.

Guelayako jendeari elkartzeko deia egiten diogu, nahiz el Pueblokoa edo Beni Ensarkoa izan. Era berean, Gharb eskualdeko herritarrei, Ceutakoei, Tangierkoei, Hausekoei, Tetuangoei nahiz Anyerakoei, Israelen aliatua den erregearen aurka, mugen aurka eta faxisten aurka elkartzeko deia luzatzen diegu.

Magreb osoko langileei eta Iberiar Penintsulako langileei elkartzeko deia egiten diegu.

Pribilegioak babesteko eta herrien arteko liskarra sustatzeko mugak altxatzen dituztenen aurrean, internazionalismoarekin, elkarrekiko laguntzarekin eta ekintza zuzenarekin erantzuten dugu. Gure bandera ez baita estatu bakar batena ere: langile klasearen emantzipazioarena da.