Las 6 de la Suizako izenez ezagutzen diren kideei emandako indultua ez da boterearen eskuzabaltasun keinu bat. Borrokaren ondorio zuzena da.

Urte luzez, sei sindikalista jazarriak, epaituak eta espetxeratuak izan dira langile mugimenduak betidanik egin duenagatik: esplotazioaren aurrean antolatzeagatik eta jazarpena eta lan-eskubideen urraketa salatzen zituen langile bat defendatzeagatik. Horregatik, hiru urte eta erdiko espetxe zigorra ezarri zieten, ekintza sindikalaren mugak beraiek zalantzan jarri dituen prozesu batean.

Espetxera sartu ziren. Eta ez ziren bakarrik sartu.

Atzean erakunde bat zegoen, CNT, bere kideak abandonatu ez zituena, eta kaleak bete zituzten ehunka mila pertsona, erresistentzia-kutxak sostengatu zituztenak, kasua zabaldu zutenak eta injustizia seinalatu zutenak. Mobilizazioak egon ziren, sindikatuen adierazpenak, babes soziala eta presio politiko etengabea hilabeteetan zehar, justiziak ukatzen zuen irtenbide bat eskatuz.

Eskertzen dugu Gobernuak proposatutako indultu partzialaren keinua (zigor ekonomikoek indarrean jarraitzen dute), baina berandu iritsi da. Zigorraren ondoren iritsi da. Elkartasuna delitu bihurtzen saiatu ondoren iritsi da.

Baina inork ez dezala oker ulertu: gaur aske badaude, ez da Gobernuaren onginahiagatik, baizik eta antolatutako langile klasearen indar kolektiboagatik.

Kasu honek oinarrizko zerbait erakutsi du: molestatzen duen sindikalismoa, nagusia seinalatzen duena, duintasuna negoziatzen ez duena, jazarria izaten jarraitzen duela. Eta, hain zuzen ere, horregatik, beharrezkoa izaten jarraitzen du.

Sindikalismo otzan, instituzionalizatu eta gatazkarik gabeko bat nahi dutenen aurrean, La Suizako esperientziak kontrakoa berresten du: ekintza zuzenean, elkarrekiko laguntzan eta elkartasunean oinarritutako anarkosindikalismoak indarrean jarraitzen duela, eta inoiz baino baliagarriagoa dela.

Izan ere, bati erasotzen diotenean, denok erantzuten dugu. Antolaketarik gabe ez dago defentsarik. Eta eskubiderik ez da inoiz borrokarik gabe lortu.

Gaur gure kideak aske daudela ospatzen dugu.
Baina ez dugu ahazten: inoiz ez zuten espetxera sartu behar izan.

Elkartasuna, antolaketa eta borroka.