• Ehunka lagunek Gran Vía zeharkatu zuten Plaza Arriagaraino. Ekitaldia Tubos Reunidos-eko grebalariek parte hartu zuten mitin batekin amaitu zen.
  • Tubos Reunidos-eko EEEaren salaketa eta enpresaren zor publikoa, baita lantokietan oinarrizko sail sindikalak eraikitzeko deia ere, izan ziren hitzaldien ardatz nagusiak.


CNTk manifestazioa deitu zuen Maiatzaren 1 honetan, 11:30ean Bilboko erdigunetik abiatu zena. Mobilizazioak Gran Vía zeharkatu zuen Arriaga plazaraino, eta bertan amaitu zen ekitaldia itxi zuen mitinarekin.

Tubos Reunidos: EREa, zor publikoa eta akziodun gurutzatuak

Lehen hitzaldia Amurrioko Tubos Reunidoseko CNTko sail sindikaleko kideek egin zuten. Enpresa lan-gatazka larrian dago: zuzendaritzak Enplegu Erregulazio Espedientea aurkeztu du, 240 langileren kaleratzea, altzairutegiaren itxiera eta Logistika sailaren azpikontratazioa aurreikusten dituena, baita hartzekodunen konkurtsoa eskatzeko mehatxua ere.


Sail sindikaleko kideek salatu zuten enpresak 170 milioi euroko mailegua eskatu zuela beste enpresa bat erosteko, baina eragiketa hori inoiz ez zela gauzatu; mailegu-emaile nagusia BBVA izan zen. Zor pribatu horri beste 150 milioi euro inguruko zor publikoa gehitzen zaio, eta, sindikatuaren ustez, zor hori barkatzea da EEEaren benetako helburua. Halaber, Tubos Reunidos, Vocento Taldea eta BBVAren arteko akziodun-loturak aipatu zituzten, gatazkaren tratamendu mediatikoa azaltzeko elementu gisa.


«Horregatik gaude borrokan, kapitalismoaren gutiziaren eta diru publikoaren lapurretaren aurka, alderdi guztietako politikarien konplizitatearekin», adierazi zuten. CNTko sail sindikalak anarkosindikalismoa aldarrikatzen du antolakuntza-tresna gisa, beste sindikalismo korronteei egozten dien «itun-politikaren» aurrean.

Bakea, lana eta iraultza: erakundearen adierazpena

Aida Arroyo Novalek CNTren Maiatzaren 1eko adierazpena aurkeztu zuen, hiru ardatzen inguruan egituratua: egungo lan-baldintzen salaketa, esplotazio egiturazko sistema baten adierazpen gisa; gerra baztertzea, langile-klasearen interesetatik kanpoko interes ekonomiko eta politikoen tresna delako; eta justizia sozialean eta elkar-laguntzan oinarritutako bakearen aldarrikapena.


Agindu bidegabeen aurkako desobedientzia eta ekintza zuzena aldarrikatu ziren erreformismoaren alternatiba gisa: «Ez dago etorkizunik desobedientziarik gabe», dio ideia nagusietako batek. Adierazpenak langile-klaseari dei egiten dio behetik antolatzeko —oinarrizko sindikatuen, elkar-laguntza sareen, greben eta kooperatiben bidez— «eraso kapitalistari» aurre egiteko lan eta geoestrategia arloetan.


Mobilizazioa vs antolakuntza: sail sindikalak biderkatzeko deia

Endika Alabort Amundarainek mobilizazioaren eta sindikatu-antolakuntzaren arteko aldeari buruzko gogoeta egin zuen. Pospoloen metaforatik abiatuta —bakarra erraz hausten da; multzoa, ez—, azaldu zuen langile-klasearen erresistentzia gaitasuna lantokietan duen antolakuntza egonkor mailaren araberakoa dela, ez soilik kalean agertze puntualaren araberakoa.

Hitzaldian martxoaren 17ko greba orokorra aipatu zen, CNTk oraindik amaitu gabeko prozesu antolatzaile baten abiapuntu gisa ulertzen duena. «Mobilizatzea jendea kalera ateratzea da. Antolatzea botere langile iraunkorra eraikitzea da», adierazi zuen. Amaierako deian bertaratutakoei eskatu zitzaien beren enpresetan sindikatu-sekzioak sortu edo indartzeko, lan-abusu egoerak partekatzeko eta antolatu gabeko lankideak erakartzeko.

Ekitaldia bazkari herrikoi batekin amaitu zen, sindikatu anarkosindikalistako afiliatu eta lagunentzat.

Hurrengo lerroetan azken parte hartzea irakur daiteke

Gaur da gure klase gisa dugun indarra erakusteko eguna, konpromisoa hartzen hasteko eguna.

Ikusita dituzue pospoloen bideoak. Esku batek pospolo bat ateratzen du. Besteak, ahalegin handirik gabe, apurtzen du. Hori gara lanera bakarrik joaten garenean. Abusuak isilik jasaten ditugunean. Arazoa gurea dela uste dugunean, eta ez sistemarena. Pospolo bakar bat beti apurtzen da

Baina eskuak pospolo gehiago ateratzen ditu. Bi, hiru, lau. Eta berdin apurtzen ditu. Pixka bat gehiago ahaleginduta, bai. Baina apurtzen ditu. Hori gertatzen da antolatu gabe mugitzen garenean. Martxoak 17an kalera irten garenean —eta irten ginen, eta garrantzitsua zen, eta ondo egin genuen—, baina ezer iraunkorrik eraiki gabe etxera itzultzen garenean.

Antolakuntza gabeko mobilizazioa erresistentzia hauskorra da.

Eta, ondoren, eskuak pila bat ateratzen ditu. Pospolo mordoa. Eta beste eskuak ezin ditu hautsi. Hori da sail sindikala. Hori da lanean antolatzea, zure kideekin, enpresan, sektorean. Egunero, lanpostuan.

Baina bigarren bideo bat dago. Pospoloak pizten dira. Garra bakar bat, erraz itzalita. Hainbat gar, ahaleginarekin itzaltzen dira. Baina asko direnean, elkarrekin erretzen direnean, eskuak ezin ditu itzali. Sua klase-kontzientzia da. Jakitea lanean gertatzen zaiguna ez dela indibiduala, estrukturala baizik. Ulertzea patronalak ez dituela akatsak egiten, estrategia bat aplikatzen duela. Eta, estrategia baten aurrean, beste estrategia bat besterik ez dago.

Eta hirugarren bideoa. Pospolo batek makina bat gelditzen saiatzen da. Hautsi egiten da. Hainbat pospolo. Hautsi egiten dira. Pospolo asko, elkarrekin sartuta. Makinak gelditzen du. Makina kapitalismoa da. Eta kapitalismoa, gaur, erasoan dago. Tubos Reunidosen ikusten dugu, non kanpoan uzten saiatu diren. Can Masanako arkeologoen greban ikusten dugu, legez kanpo uzten saiatu diren arren huts egin dutela. ERTE bakoitzean, langile autonomo faltsu bakoitzean, gu gabe negoziatu den hitzarmen bakoitzean ikusten dugu.

Martxoak 17an gelditu ginen. Benetan gelditu genuen. Greba orokorra deialdiko arrakasta bat izan zen. Bilboko, Bizkaiko, Euskal Herri osoko kaleetara irten ginen. Eta CNTtik esan genuen: hau ezin da amaiera bat izan, hasiera bat izan behar du.

Helburuak jarri genituen: sail sindikalak zabaltzea, iristen ez ginen lan-zentroetara iristea, poliki-poliki auzoak lantzea, sektorerik prekarizatuenetan oinarria eraikitzea. Ez bakarrik kalera irtetea. Antolatzea.

Maiatzak 1 zuentzat eta geure buruarentzat kontuak emateko unea da. Prozesutik asko ikasi dugu, gure akatsetatik ere. Eta horretan ari gara, langile klaseak egindako ahalegin guztia antolakuntza gehiago bihur dadin. Baina, horretarako, zu behar zaitugu.

Langile-mugimenduan ezin dugun alde batera utzi den bereizketarik badago. Mobilizatzea jendea kalera ateratzea da. Antolatzea langileen kontraboterea eraikitzea da.

CNTk ez du sinesten gure izenean hitz egiten duten liderrengan. Sinesten du gu, sail sindikalen bitartez hitz egiten dugun bakoitzean. Sinesten du ekintza zuzenean: enpresarekin bitartekaririk gabe negoziatzen duen sail sindikalean. Sinesten du sail sindikalean egitura bizidun gisa, kontraboterea eraikitzeko tresna gisa.

Sindikalismo-ereduaren aldea ez da sigla kontua. Nork hartzen dituen erabakiak: langileek beraiek, edo sindikalismoaren profesional batek. Zein den azken helburua: eguneroko miseriak kudeatzea, edo dena oinarritik eraldatzea.

Kideak: mundua mugitzen duena langile klasea da. Ez merkatuak. Ez klase menderatzailea. Ez estatua, ez bere klase politikoa, ez itunaren sindikalismoa ere. Fabrikatzen duten eskuak. Zaintzen dutenak. Garbitzen, gidatzen, irakasten, eraikitzen dutenak.

Eta langile klase horrek, gaur, lanean antolatu beharra du. Ez bakarrik plazetan, ez sare sozialetan. Ez bakarrik maiatzak 1ean. Kapitalismoak erasoan ez du atsedenik hartzen. Guk ere ez.

Eraso horri aurre egiteko, asko izan behar dugu. Klase-kontzientziarekin. Elkartasunezkoak. Tubos Reunidoseko grebalarien alde, gatazka gehiagoren alde, kapitalismoak erasoari aurre egitea ere hori delako.

Gaur hemendik irteten bazara… eta laneko kide bat dago antolatu gabe, hitz egin harekin. Inork bateratu ez duen abusuren bat badago, bateratu ezazu. Osatu gabeko sail sindikalik badago, osatu ezazu. Hori da maiatzak 1. Ez atseden eguna. Konpromiso eguna.